5 stycznia 2012 r. w Galerii Biblioteki Miejskiej odbyło się rozstrzygnięcie XVII Konkursu Poetyckiego im. Anny Kamieńskiej na tomik poezji wydany w roku 2010, zorganizowanego wspólnie przez Krasnostawski Dom Kultury i Miejską Bibliotekę Publiczną w Krasnymstawie.

Spotkanie otworzyli Małgorzata Antoniak Dyrektor MBP i Damian Kozyrski Dyrektor KDK, którzy powitali licznie zgromadzonych gości, wśród których znaleźli się m.in. Andrzej Jakubiec Burmistrz Krasnegostawu, Henryk Czerniej Wicestarosta Krasnostawski, Marek Nowosadzki Przewodniczący Rady Powiatu Krasnostawskiego, Andrzej Kmicic Sekretarz Miasta i Marek Kiciński Przewodniczący Komisji Kultury Rady Miasta Krasnystaw.
Rozstrzygnięcie Konkursu poprzedziły prezentacje multimedialne wyreżyserowane przez pracownika KDK Stanisława Kliszcza, na które złożyły się wiersze z winylowej płyty „Wiersze wybrane” czytane przez samą Annę Kamieńską, fragmenty filmu Godfrey’a Reggio „Koyaanisqatsi” z muzyką Philipa Glassa oraz recytowane przez Joannę Młynek wiersze ubiegłorocznej laureatki Konkursu Marii Przybylskiej.
Jan Henryk Cichosz podzielił się ze zgromadzonymi wspomnieniami na temat patronki konkursu. Mogliśmy usłyszeć kilka anegdot dotyczących jego relacji z Anną Kamieńską i jej przyjaciółmi. Wspomniał o swoich poszukiwaniach konkretnego dowodu narodzin Kamieńskiej w Krasnymstawie, zakończonych niestety niepowodzeniem.
Następnie Przewodnicząca Komisji Urszula Gierszon przedstawiła zwycięzców Konkursu, których w tym roku wybierali również Jan Henryk Cichosz i Piotr Linek. Komisja dokonała oceny merytorycznej następujących zbiorów wierszy, wydanych w 2010 roku, nadesłanych przez autorów i wydawców:

Nagrodę główną XVII Konkursu Poetyckiego im. Anny Kamieńskiej Komisja jednogłośnie przyznała Edzie Ostrowskiej z Lublina za tom Śmiech i łaska, opublikowany przez Ludową Spółdzielnię Wydawniczą, Warszawa 2010.
W uzasadnieniu werdyktu usłyszeliśmy: „Utwory Edy Ostrowskiej zawarte w tym zbiorze na tle współczesnego polskiego wierszopisarstwa stanowią niecodzienny przykład poezji żywej. Słowo nabiera tutaj barw, zmysłowości, ruchu, powietrza, zapachu, duchowości, istnieje  samo w sobie, a jednocześnie zestawione w wiersz stanowi  intrygującą konstrukcję. Te niepozorne teksty wypełnione są żarliwością istnienia.
Ostrowska zbiera doświadczenia i doświadcza wszystkiego, czego zwykle doświadcza niemal każdy człowiek podczas swojego życia.  Jednak większość ludzi, jeżeli nawet zbiera obrazy i doświadczenia głęboko odczuwając, posiada granice tej wrażliwości. Eda Ostrowska nie posiada takich granic, jej wrażliwość przypomina delikatną gąbkę, która potrafi wchłonąć w siebie wszystkie oceany świata, jest pełna. Ta obudzona zachłanność życia i odczuwania aż do bólu rozrywającego psychiczną konstrukcję jest porażająca zarówno dla poetki, jak i dla jej czytelników.
To właśnie owa zachłanność sprawia, że trwa w niej nieustająca burza z piorunami, a forma wierszy jest urywana, przypominająca zachłyśnięcia się dziecka o bujnej wyobraźni, które pragnie prędko wypowiedzieć piękno, które widzi i zachwyt, którego właśnie doświadcza. Bez granic, bez ram i rygorów narzucanych z zewnątrz. Widać to także w oryginalnych metaforach, które nierzadko są mocne, wręcz nachalne i brutalne, zestawiane często z dwóch przeciwstawnych krańców semantycznych słownika, a łączą się w wierszach w interesującą całość.
Nie oznacza to, że Ostrowska nie wie, co pisze, wręcz przeciwnie. Bardzo bogatym, soczystym, barwnym, nierzadko dosadnym językiem, naszpikowanym gwarą i archaizmami lokalnymi daje czytelnikom wyraźne, mądre i przemyślane przesłania. Treść tych przekazów daleko wykracza poza nadaną wypowiedzi formę i ilość słów zawartych w wierszu. Jak i czy je odczytamy zależy tylko od nas. Najważniejszym przesłaniem tego tomu jest mistyczna wdzięczność za wszystko. Radość istnienia, mimo różnorakich przeszkód, wartość życia. Wszystko, czego w życiu doświadczamy jest ważne, jest potrzebne, ma swój, może nawet niepojęty, nieuświadomiony, cel – mówi nam poetka. A jeśli do tego dodamy delikatną melodię, ów lekko wpleciony w słowa wschodni, ludowy zaśpiew, otrzymujemy dzieło intrygujące, artystycznie dojrzałe i pełne."
Nagrody Laureatce oraz nominowanym wręczyli Andrzej Jakubiec Burmistrz Krasnegostawu, Damian Kozyrski Dyrektor KDK i Małgorzata Antoniak Dyrektor MBP.
Laureatka Konkursu Eda Ostrowska wyrecytowała kilka wybranych przez siebie utworów z nagrodzonego tomiku „Śmiech i łaska”. Jej wystąpienie wzbudziło żywą reakcję publiczności, szczególnie próba odpowiedzi na pytanie prowadzącego uroczystość Stanisława Kliszcza – „Jak żyć?” oraz jej opowieść o tworzeniu poezji i pracy z komputerem.
Spotkanie zakończyły rozmowy o poezji, którym towarzyszyły występy wokalistów ze „Strefy Wokalnej” Krasnostawskiego Domu Kultury.

.